logo

фарҳанг

МЕҲР ВА МАСЪУЛИЯТИ ВАТАНДОРӢ

Дунёи рубоиҳо дунёи зебову марғуб аст. Дар ҳар мисраъ садои дил ва орзую умеди гӯяндаҳо бозгӯ шудаанд. Кас мехоҳад гаштаю баргашта рубоиҳоро хонад, то ин ки зимни он китоби сарнавишти худро варақгардон кунад. Айёми ҷавониро пеши назар оварда, аз зебоиҳои он баҳравар гардад.

Забони рубоиҳо содаву фаҳмо буда, онҳо бозгӯи ҳаёти мардуманд. Масалан, дар ин рубоӣ омадааст:
Ёракма бубин, айлоқи боло рафтаст,
Ин қаҳра ба мо кардаст, танҳо рафтаст.
Гуфтам биравам, дар сари раҳ-ш тӯр кашам,
Моҳӣ шудасу таҳ-таҳи дарё рафтаст.

Вақте хонандаи огоҳ калимаи «айлоқ»- ро мехонад, манзараи кӯҳистон пеши назар ҷилвагар мегардад. Ҷое, ки майсаҳои нав-руста мисли қолин заминро пӯшондаанд. Гулҳои гуногун майли шукуфтан доранд. Гулҳои ятимак (тағорашиканак, ҳавоборонак) аллакай ҳама ҷойро пур кардаанд. Табиат ҳам ба ҳоли ятимакҳо раҳм карда, онҳоро пештар ба олами ҳастӣ бароварда гуфтааст: «чун ятим ҳастед, шумоёнро аз дигар гулҳо барвақттар ҳаст кардам, ки аз ҳаёт бештар баҳравар гардед». Бисёр аҷиб аст, ки бузургсолон мо - кӯдаконро аз чидани гулҳои ятимак манъ карда буданд. «Гулҳои ятимак-ро начинед, убол аст», - таъкид мекарданд онҳо. Ҳамаи ин гуфтаҳои калонсолон маънӣ ва мафҳуме дар замир доштанд.
Мисраи дуюм нозу итоби маъшуқаро ифода карда, ҳикоят аз ҳаёти воқеии деҳотиён менамояд. Дар тобистон деҳотиён чорвои худро ба айлоқ ронда, дар он ҷо муддати 4 - 6 моҳ зиндагӣ ба сар мебаранд. Зиндагӣ дар айлоқ нисбат ба деҳа мушкилтар аст, аммо саршор аз лаҳзаҳои романтикист. Масалан, дар баландкӯҳҳо ҳамин ки пораи абре пайдо шуд, ҳатман борон ва ё жола меборад. Омадани сел ҳам эҳтимол дорад.
Дар ин гуна ҷой бояд нон ва хӯрок пухт. Шири аз чорвоҳо дӯшидаро пухта, ҳосилашро ба даст оварда, ҳамаи онро ба деҳа фирис-тодан лозим меояд. Аз деҳа ба айлоқ боист озуқаворӣ интиқол дод. Хулоса, дар айлоқ ҳам зиндагӣ кайфияту камияти худро дорад, бинобар ҳамин, на ҳар наварӯс тобу тоқати зиндагӣ дар ин маконро таҳаммул карда метавонад. Барои ҳамин наварӯс на танҳо худаш, балки рафтани ҷавони дӯстдоштаашро низ раво намебинад:
«Гуфтам биравам дар сари раҳ-ш тӯр кашам».
 Вале бунёди ҳама гуна оиладориро пуштувонаи иқтисодӣ ташкил менамояд ва чархи рӯзгорро фақат бо «ишқу ошиқӣ» гардонидан амрест муҳол ва аз ҳамин сабаб ҷавон алорағми майлу хоҳиши маъшуқааш ногузир азми сафари ин ҷой кардааст:
«Моҳӣ шудасу таҳ-таҳи дарё рафтаст».
 
Ҳамин тавр, дунёи рубоиҳои халқӣ дунёи зебоӣ ва зебоипарастист, дунёест пур аз лаҳзаҳои гуворои айёми ҷавонӣ, сӯхтану сохтанҳо, бурду бохтҳо ва ҷилвагоҳи ишқу ошиқӣ. 
Фикру андешаҳои ошиқона, тасвирҳои шоирона рубоиҳоро ба дилҳо наздик мегардонад. Агар гӯянда дар ин жанр фикреро ифода карда бошад, пас гӯяндаи дигар мувофиқи завқи худ онро тағйир медиҳад.
Рубоиҳо яке аз дигаре беҳтару хубтар буда, дар онҳо ягонагии мазмун ва таносуби сухан хуб риоя шудааст. Самимияти гуфтор ба ҳаддест, ки кас мехоҳад онҳоро гаштаю баргашта бихонаду кайфияти рӯҳӣ бардорад. Ба ҳавои ин қабил рубоиҳо мардум тайи ҳазорсолаҳо умр ба сар бурда, ба муроди дил расидаанд. Рубоиҳо занги дилро зудуда, ниҳоли орзуҳоро борвар мегардонанд. Дар рубоиҳо эҳсосоти латифу гуворои инсонҳо мунъакис гардидааст. Оҳанг таъсирнокии онҳоро афзуда, доираи густаришашонро тавсеа медиҳад. Рубоиҳо дар ҷараёни рушду такомули худ мавзӯъҳои мухталифро фаро гирифтаанд. Чунончи дар ин рубоӣ истилои муғулҳо дар Осиёи Марказӣ бағоят равшан тасвир шудааст:
Дар дашт будам, зилозили занг омад,
Шамшери муғул ба гарданам танг омад.
Мардбача будам, гурехтанам нанг омад,
Хуни ҷигарам ба ҳар сари санг омад.

Ин рубоиро метавон як санади пурарзиши таърихӣ номид, зеро дар он муборизаи аҷдодони мо дар рӯзгори пешин алайҳи муғулони ғосиб басо равшан нишон дода шудааст. «Мардбача будам, гурехтанам нанг омад» гуфтани қаҳрамони лирикӣ ҳикоят аз он мекунад, ки мардуми бонангу номуси мо бар зидди муғулони истилогар то вопасин нафас ҷангида, сарзамини аҷдодиамонро муҳофизат намудаанд. Ин қабил рубоиҳо аҳамияти зиёди тарбиявӣ дошта, дар қалби ҷавонон меҳри ватану масъулияти ватандориро талқин мекунанд.
С. ФАТҲУЛЛОЕВ,
корманди Институти забон ва адабиёти ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакии Академияи илмҳои ҷумҳурӣ


Баёни ақида (0)    Санаи нашр: 14.06.2018    №: 118    Мутолиа карданд: 324

18.12.2018


Баргузории барномаи фарҳангии «Сад ранги чакан»

Боздиди вазири корҳои дохилӣ аз дидбонгоҳҳои сарҳадӣ

Ифтитоҳи маркази ташхису табобат дар шаҳри Хоруғ

Душанбе шукӯҳи идона мегирад

ЛИГАИ ЧЕМПИОНҲО. Ҷараёни 1/8 финал

ҶАҲОН ДАР ЯК САТР

Сарвари низомиёни Покистон ҳукми қатли 15 террористро тасдиқ намуд

Соли 2018 дар дунё беш аз 110 журналист ба ҳалокат расид

Россия ва Чин ҷиҳати тағйирдиҳии атмосфера озмоиши муштарак гузаронданд

Дар Қазоқистон давоми 27 сол беш аз 130 миллион метри мураббаъ манзил сохтанд

17.12.2018


Баррасии масоили густариши ҳамкориҳо

Ҷамъбасти натиҷаҳои амалиёти «Кӯкнор – 2018»

Вохӯрии Имомуддин Сатторов бо Вячеслав Павловский

ХАТЛОН. Ифтитоҳи 32 бунгоҳи тиббӣ

ШУҒНОН. 2 муассисаи таълимии нав сохта шуд

НОҲИЯИ ШАМСИДДИНИ ШОҲИН. Сифати таълим беҳтар мегардад

Қариб 200 кишвар маҷмӯи қоидаҳои созишномаи Парижро ҷонибдорӣ кард

Надя Мурод бо маблағи ҷоизаи Нобел беморхона сохтанист

Масоили марз дар маркази таваҷҷуҳи сарони ҳукуматҳои Ӯзбекистону Қирғизистон

«Зардпӯшҳо» ба Фаронса Ђ10 миллиард зиён оварданд

Дар Россия теъдоди маҳбусон ба ҳадди таърихӣ коҳиш ёфт

14.12.2018


Масъалаи густариши ҳамкориҳо матраҳ гашт

Баргузории ҷаласаи Шӯро оид ба шарикии давлат ва бахши хусусӣ

Машварати сиёсии Тоҷикистону Олмон

Лукашенко: «Бозори Россия барои Беларус якумрӣ кифоят мекунад»

Вазири олмонӣ таҳримоти нави зиддирусиро нахост

Дар Сурия беш аз 30 ҳазор манзилро барқарор намуданд

Таҷлили 90-солагии нависандаи зиндаёд Чингиз Айтматов дар Қирғизистон

Ҷаҳон дар як сатр

Як вохӯрии муҳим

13.12.2018


Иштироки Азим Иброҳим дар Форуми ҳамкории Чин ва Осиёи Марказӣ

Шаҳри Душанбе бо музофоти Хайнан бародаршаҳр гардид

Вохӯрии Заробиддин Қосимӣ бо Абдулазиз ибни Абдулкарим ал-Исӣ

Мадуро вохӯриашро бо Путин таърихӣ унвон кард


Дар сомонаҳои дигари Тоҷикистон хонед